ਚੰਨ ਦੀ ਗੋਲ ਟੋਪੀ

ਇੱਕ ਹਰੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਬੰਨੀ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਖਰਗੋਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਲੰਮੇ ਅਤੇ ਪੂਛ ਰੂੰ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਬੰਨੀ ਕੋਲ ਇੱਕ ਪੀਲੀ ਗੇਂਦ ਸੀ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਟੱਪੇ ਮਾਰ ਕੇ ਖੇਡਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਹਵਾ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਫੁੱਲ ਝੂਲ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੰਨ ਨਿਕਲ ਆਇਆ ਸੀ।

ਬੰਨੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੇਂਦ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਫਿਰ ਚੰਨ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਹੱਸ ਕੇ ਬੋਲਿਆ, “ਮੇਰੀ ਗੇਂਦ ਵੀ ਗੋਲ ਹੈ, ਚੰਨ ਵੀ ਗੋਲ ਹੈ! ਮੇਰੀ ਗੇਂਦ ਤਾਂ ਚੰਨ ਦੀ ਨਿੱਕੀ ਟੋਪੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।” ਉਸ ਨੇ ਗੇਂਦ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ। ਗੇਂਦ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਪਈ ਅਤੇ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਲੁੜਕਣ ਲੱਗੀ। ਬੰਨੀ ਖਿੜ ਖਿੜ ਹੱਸ ਪਿਆ।

ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦਾ ਦੋਸਤ ਟਾਪੂ ਘੋੜਾ ਆ ਗਿਆ। ਟਾਪੂ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਸੀ। ਉਹ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਤੁਰਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਬੰਨੀ ਨਾਲ ਨਾਲ ਚੱਲ ਸਕੇ। “ਕੀ ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂ?” ਟਾਪੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। “ਹਾਂ ਜੀ!” ਬੰਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। “ਦੋਸਤ ਨਾਲ ਖੇਡਣਾ ਹੋਰ ਵੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।” ਦੋਵੇਂ ਨਰਮ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।

ਬੰਨੀ ਨੇ ਗੇਂਦ ਟਾਪੂ ਵੱਲ ਰੋੜ੍ਹੀ। ਟਾਪੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਵਾਪਸ ਰੋੜ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਗੇਂਦ ਕਦੇ ਇੱਧਰ ਜਾਂਦੀ, ਕਦੇ ਉੱਧਰ। ਚੰਨ ਦੀ ਚਾਨਣੀ ਵਿੱਚ ਪੀਲੀ ਗੇਂਦ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਗੇਂਦ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਝਾੜੀ ਕੋਲ ਰੁਕ ਗਈ। ਬੰਨੀ ਨੇ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ, ਪਰ ਗੇਂਦ ਤੱਕ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਨਾ ਪਹੁੰਚਿਆ।

“ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ,” ਟਾਪੂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ। ਬੰਨੀ ਨੇ ਝਾੜੀ ਦੀ ਇੱਕ ਟਾਹਣੀ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਪਾਸੇ ਕੀਤੀ। ਟਾਪੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨੱਕ ਨਾਲ ਗੇਂਦ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਧੱਕ ਦਿੱਤਾ। “ਮਿਲ ਗਈ!” ਬੰਨੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਿਆ। “ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਕੰਮ ਸੌਖਾ ਹੋ ਗਿਆ।” ਟਾਪੂ ਮੁਸਕਰਾਇਆ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਗੇਂਦ ਨੂੰ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਦੇਰ ਖੇਡੇ।

ਹੁਣ ਬੰਨੀ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਆਉਣ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਉਬਾਸੀ ਲਈ। ਟਾਪੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਆ, ਤੇਰੀ ਗੇਂਦ ਨੂੰ ਵੀ ਆਰਾਮ ਕਰਾਈਏ।” ਬੰਨੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਟੋਕਰੀ ਲਿਆਇਆ। ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਨਰਮ ਪੱਤੇ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਗੇਂਦ ਉੱਪਰ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤੀ। “ਸ਼ੁਭ ਰਾਤ, ਗੋਲ ਟੋਪੀ,” ਬੰਨੀ ਨੇ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਕਿਹਾ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਹੱਸ ਪਏ।

ਟਾਪੂ ਬੰਨੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਤੱਕ ਛੱਡਣ ਗਿਆ। ਬੰਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡਿਆ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਵੀ ਕੀਤੀ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਦਿਨ ਕਿੰਨਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਗਿਆ!” ਟਾਪੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਿਰ ਛੁਹਾਇਆ। ਬੰਨੀ ਆਪਣੇ ਨਰਮ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਬਾਹਰ ਚੰਨ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗੇਂਦ ਟੋਕਰੀ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਬੰਨੀ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟ ਕੇ ਮਿੱਠੀ ਨੀਂਦ ਸੌਂ ਗਿਆ।