தும்பிக்கையில் வண்ணச் சிரிப்பு

ஒரு பசுமையான தோட்டத்தில் முத்து என்ற குட்டி யானை வாழ்ந்தது. அதற்கு பெரிய காதுகளும் சின்ன வாலும் இருந்தன. முத்துவின் தோழி நிலா ஒரு வெள்ளை முயல். தினமும் இருவரும் ஒன்றாக விளையாடுவார்கள். முத்து மெதுவாக நடக்கும். நிலா துள்ளித் துள்ளி வரும். இருவரும் சேர்ந்து நடந்தால், தோட்டமே மகிழ்ச்சியாக இருக்கும். அன்று மாலை, அவர்கள் ஒரு பூவைப் பார்க்கச் சென்றார்கள். அந்தப் பூவுக்கு அவர்கள் வைத்த பெயர் பூவி. பூவி இளஞ்சிவப்பு நிறத்தில் இருந்தது.

பூவி ஒரு சிறிய செடியின் மேல் அழகாக மலர்ந்திருந்தது. அதன் அருகில் பச்சைப் புல் மெத்தை போல இருந்தது. “வணக்கம், பூவி!” என்று முத்து சொன்னது. நிலா தன் மூக்கை மெதுவாக அசைத்தது. பூவி காற்றில் ஆடி அவர்களை வரவேற்றது. ஆனால் செடியின் கீழே மண் கொஞ்சம் காய்ந்திருந்தது. “நம் தோழிக்குத் தண்ணீர் கொடுப்போமா?” என்று நிலா கேட்டது. “கொடுப்போமே!” என்று முத்து மகிழ்ச்சியாகத் தலையாட்டியது. இருவரும் தண்ணீர் எங்கே கிடைக்கும் என்று சுற்றிப் பார்த்தார்கள்.

தோட்டத்தின் நடுவில் ஒரு நீரூற்று இருந்தது. அதிலிருந்து தண்ணீர் மேலே எழுந்து, சிறு துளிகளாகக் கீழே விழுந்தது. சலசல என்று இனிய ஓசை கேட்டது. முத்துவும் நிலாவும் அதன் அருகில் சென்றார்கள். “இந்த நீரூற்று சிரிப்பது போல இருக்கிறதே!” என்றது நிலா. முத்து தன் தும்பிக்கையை ஆட்டிச் சிரித்தது. அருகில் ஒரு சின்னக் கிண்ணம் இருந்தது. நிலா அதை எடுத்து வந்தது. முத்து நீரூற்றின் தண்ணீரைத் தன் தும்பிக்கையில் எடுத்துக் கிண்ணத்தில் கொஞ்சம் ஊற்றியது.

நிலா கிண்ணத்தைப் பிடித்துக் கொண்டது. முத்து அதன் பக்கத்தில் மெதுவாக நடந்தது. பூவியின் அருகில் வந்ததும், இருவரும் சேர்ந்து செடியின் அடியில் தண்ணீர் ஊற்றினார்கள். மண் தண்ணீரைக் குடித்தது. பூவியின் இலைகள் மெதுவாக அசைந்தன. “இன்னும் கொஞ்சம் வேண்டுமா?” என்று நிலா கேட்டது. முத்து இன்னொரு முறை தண்ணீர் கொண்டு வந்தது. பூவி காற்றில் ஆடியது. அது நன்றி சொல்வது போல இருந்தது. இருவரும் பூவியின் அருகே அமர்ந்து அதன் அழகைப் பார்த்து மகிழ்ந்தார்கள்.

பிறகு அவர்கள் மீண்டும் நீரூற்றுக்குச் சென்றார்கள். மாலை வெயில் தண்ணீர்த் துளிகளின் மேல் விழுந்தது. அங்கே ஒரு சிறிய வானவில் தெரிந்தது! சிவப்பு, மஞ்சள், பச்சை, நீலம் என்று அழகான நிறங்கள் ஒளிர்ந்தன. “முத்து, பார்! தண்ணீரில் வண்ணங்கள்!” என்று நிலா சொன்னது. முத்து கண்களை அகல விரித்தது. இருவரும் பக்கத்தில் அமர்ந்து வானவிலைப் பார்த்தார்கள். ஒரு துளி முத்துவின் தும்பிக்கையில் விழுந்தது. “என் தும்பிக்கையிலும் வண்ணச் சிரிப்பு!” என்று அது மெதுவாகச் சொன்னது. நிலாவும் சிரித்தது.

“நாம் பூவிக்கு உதவினோம். இப்போது சேர்ந்து வானவிலைப் பார்க்கிறோம்,” என்றது நிலா. “நீ என்னுடன் இருந்ததால் எல்லாமே இன்னும் இனிமையாக இருந்தது,” என்றது முத்து. நிலா முத்துவின் காலில் மெதுவாகச் சாய்ந்தது. தோட்டத்தில் பறவைகள் தங்கள் கூடுகளுக்குத் திரும்பின. காற்று மென்மையாக வீசியது. இருவரும் பூவியிடம் சென்று, “நாளையும் உன்னைப் பார்க்க வருவோம்,” என்றார்கள். பூவி மெதுவாக ஆடி விடை கொடுத்தது. நண்பர்கள் ஒன்றாக இருந்தால், சின்ன வேலைகளும் பெரிய மகிழ்ச்சியைத் தரும் என்று அவர்கள் உணர்ந்தார்கள்.

வானம் மெல்ல இருண்டது. நிலாவும் முத்துவும் தங்கள் படுக்கைகளுக்குச் சென்றார்கள். முத்து மென்மையான புல் படுக்கையில் படுத்தது. நிலா அருகில் சுருண்டு கொண்டது. “நல்ல இரவு, என் நண்பா,” என்றது நிலா. “நல்ல இரவு, என் தோழியே,” என்றது முத்து. தூரத்தில் நீரூற்று மெதுவாகச் சலசலத்தது. பூவி காற்றில் அமைதியாக ஆடியது. நண்பர்கள் இருவரும் வானவிலின் நிறங்களை நினைத்துக்கொண்டார்கள். அவர்கள் கண்கள் மெதுவாக மூடின. அன்பான நட்பின் மகிழ்ச்சியுடன் இருவரும் இனிய தூக்கத்தில் ஆழ்ந்தார்கள்.